Straight ahead...

De witte lijn….

De laatste weken zijn er die gekenmerkt worden met enorme hitte, droogte, bergketens, vlaktes en een witte lijn…Onze dagen vullen we met ontbijten, tent opbreken en starten met de lange witte lijn te volgen…In de verte zien we steeds horizontaal voor ons een bergketen, daar stevenen we steeds loodrecht op af…geholpen met de witte lijn rechts van ons…Steeds worden we geflankeerd door aan 1 zijde een bergketen en aan de andere kant de enorme vlaktes…Soms verdwijnt deze lijn wel eens maar we zijn reeds getraind door de dagen rechtdoor te rijden…Als we in de buurt komen van de bergketen voor ons krijgen we meestal een bocht naar links of rechts voorgeschoteld…Deze nemen we dan ook steeds gezwind daar we deze al een hele tijd van te voren in het oog hebben en we ongelooflijk blij zijn met deze afleiding…Dit alles gebeurt natuurlijk gecombineerd met klimmen en dalen. Na deze bocht worden we geflankeerd door de bergketen die we al uren voor ons hadden….enz….Tegen valavond zorgen we dat we ergens een mooie bivakplaats hebben. Ons eerste werk, tent opslaan, fietsbroek uit, schoenen uit en het koken kan beginnen.Wat verse groenten, een blik tonijn en een pakje tomatensaus, al dan niet met olijven, kruiden…Dit naargelang in welke winkel we deze saus hebben kunnen kopen….De afwisseling van dag tot dag zit niet zozeer in de saus maar wat we erbij eten…Of het is pasta, rijst of polenta…dit alles natuurlijk met gemalen kaas en een stuk brood natuurlijk….ik rond dit af met een tas echte koffie gefabriceerd met mijn Italiaans perkulatortje…Heerlijk toch…:-)…Het leven zou hier perfect zijn….Als we ‘s avonds de horde bloeddorstige muskieten zouden kunnen laten verdwijnen …

old Ruta 40

El Sosneado…Hier is een splitsing dat je op een oud deel van de Ruta 40 brengt…Op de kaart lijkt het een serieuze shortcut en sowieso veel minder verkeer…Enkel, het zal voor 100% rupio zijn….Als we achter info vragen bij het benzinestation is het eerste wat we horen…Waarom neem je niet de nieuwe weg…Dat willen we niet horen, graag info over de toestand van de weg…Hier worden we niet  veel wijzer van maar we krijgen wel te horen dat een 20 tal km verder verlaten barakken van een mijn zijn…Daar zouden we kunnen slapen. We besluiten deze weg te nemen. Zal goed doen na al die dagen asfalt bedenkt ik me zo….:-). Niet tegenstaande dat het regent is het begin genieten…wat wil je, berg af…Links en rechts van ons zien we wat machinerie olie uit de grond pompen…Een eigenaardig sfeertje is het wel….Deze machine bulderen de hele dag door om dit begeerd goedje naar de oppervlakte te krijgen…De beloofde 20 km blijken wel iets meer te zijn maar behalve m’n achterwerk is er niets of niemand die hierom maalt…Onze tijdelijke woonplaats is een barak waar in het verleden wat runderen vertoefd hebben. Dit is te zien aan wat ze hebben achtergelaten…Gelukkig voor ons want in deze gedroogde toestand brand dit als geen ander spul….De volgende dagen fietsen we door een gebied waar zogoed als geen mens komt ter uitzondering van een estancia hier en daar. We dalen van de ene canyon en klimmen naar het volgend plateau waar we steeds geconfronteerd  worden met de eindeloosheid van de pamp’s te oosten van ons en na een tijdje de machtige Andes te westen van ons. De enige echte problemen die we hebben is de 2de dag tijdens het doorkruisen van weeral een canyon. Deze bestaat uit een roodachtig modderig goedje…Dit is een echte ellende. Dit blijft tussen onze wielen en spatlappen kleven tot dat alles moddervast zit…Wat een ellende…Bagage afladen, fiets naar de kant slepen, dragen….en met een stokje de prut overal uit peuteren….Matthieu heeft er blijkbaar minder last van dan ik….Vermoed dat het aan m’n type remmen ligt en het achterwiel slot…Maar swat, hier verliezen we toch wel enkele uren mee…Maar wat we daarna krijgen te zien doet alweer al deze ellende snel vergeten…Het plateau dat we nu doorkruisen is schitterend, het lijkt dat we de Andes binnen handbereik hebben en de weg is kaarsrecht en precies zonder einde. We besluiten nogal snel om onze tenten hier op te slaan en de rest voor morgen te laten…Dit is te mooi om over te vlammen….De komende dag zijn we getuigen van een prachtige zonsopgang en vertrekken dan ook goedgemutst terug op pad…We doen over deze stretch zo’n drie en een halve dag, Het blijken een 160 km te zijn vooraleer we terug op de nieuwe R40 komen, van hieruit fietsen we nog een dertig tal snelle km en eindigen in San Carlos…Door een toeval komen we in contact met een vrouw die Engelse les geeft, ze stuurt ons door naar de sporthal. Daar werkt haar man en mogen we gratis slapen…Deze vent stopt ons gelijk ook vol met de heerlijke Argentijnse asado…het vlees is hier heerlijk….Morgen weeral een nieuwe fietsdag..:-)

Ruta 40

Ben nu reeds een kleine 14 dagen in Argentinië en het mag gezegd worden…We vorderen goed. De laatste dagen eindigen we bijna steeds met rond de 90 km op onze teller…Dat zag er anders de tweede dag samen met Mathieu zo niet uit. We kregen daar te maken met een hoofdwind dat deed denken aan Tierra del Fiego in december…Na een 30 km beuken besloot ik de dag uit te zitten in een bushokje hopen dat het weer iets zou beteren….Effe later passeert Matthieu in een truck…Hij geeft de pijp aan Maarten en besluit tot onze volgende stop deze lift te gebruiken…De vraag of ik mee wil rijden kan hij al direct inslikken, voor dat hij uitstapte was ik reeds nee aan het knikken…Ik heb het die dag toch nog klaargekregen 65 km te bollen…De laatste dagen noemt hij me steeds The Crazy Belgium…waar heb ik dat nog eens gehoord…:-)! Maar nu is het zalig fietsen…We volgen al geruime tijd de Ruta 40 en deze is ongelooflijk mooi. Rustig zijn we hoogte aan het winnen door de eindeloze pampa’s. Het is hier dan ook bloedheet…Te weinig water wordt hier dan ook snel afgestraft…De eerste dagen was ik blijkbaar nog in een andere modus en vond het niet nodig om bij een bron water bij te tanken…Het resultaat was dat enkele uren later mijn tong tegen m’n gehemelte voelde plakken…De afstanden zijn hier enorm en er is tussen de kleine dorpen weinig bevoorrading…We fietsen van de ene vallei naar de andere, steeds afgezoomd met kleurrijke bergen, diep uitgesleten canyons en her en der liggen wat resten van vulkaanuitbarstingen…Een van het indrukwekkendste natuurschoon dat ik hier reeds zag was een rivier in een diepe kloof dat bestaat uit vulkaan resten…Genoeg afleiding dus…dat mag ook, de wegen kronkelen dan ook eindeloos door deze valleien…Ondertussen ben ik er ook in geslaagd om m’n 2 reserve binnenbanden naar de verdoemenis te helpen…hoe ik dat geflikt heb ga ik hier niet over uitweiden maar bij deze…ik ben een rund…soms toch! Dit zou niet zo’n probleem zijn als ze hier dezelfde ventielen gebruiken als wij..België heeft blijkbaar als het op ventielen betreft niet veel in de pap te brokken…Iedereen rijd hier met bredere ventielen…Ook de andere reizigers die ik tegenkom….Dus wiel uit fiets, naar fietsenmaker (gelukkig is er hier ene) en met hand en tand uitleggen dat hij dat gat iets wil uitboren en maar hopen dat hij m’n velg niet naar de andere wereld helpt…Bij deze is hij geslaagd en ben met drie nieuwe binnenbanden en een uitgeboorde velg tevreden doorgegaan…Fietshandschoenen verkoopt hij spijtig genoeg niet…de mijn doen enkel nog maar dienst voor het gedacht…De laatste 2 dagen hebben we nog eens wat rupio onder de banden gehad en dat heb ik ook mogen weten…M’n voordrager was reeds gelast…Nu is het feest gelijk over. De las is terug doorgescheurd en onder is een oog afgebroken…Dan maar op de old fashion way…Die metalen klemmen waarmee je een tuinslang vastmaakt doet hier wonderen en ik hoop dat deze de zaak nog enkele duizenden km bij elkaar houden…Zo niet, verzinnen we wel iets anders…O, ja…M’n thermarest (slaapmatje) is het ook aan het begeven. De laminaat is aan het lossen, ik hoor het zelfs... (de kenners weten wel wat ik bedoel). Dat is dus nog een kwestie van tijd en ik slaap op een mat met een ongelooflijke bubbel….en deze wordt enkel maar groter tot ik er niet meer op kan. Heb reeds met Thermarest contact gehad en mag onder garantie een nieuwe ophalen in Bolivië (hebben nergens anders een verdeler)….ben ik vet mee….Dit is al de derde mat die ik zo onder garantie mag wisselen….Dus zoals jullie lezen…ik verveel me hier geen seconde…en dan heb ik het nog niet over de slangen, de uit de kluiten gewassen insecten, spinnen…gehad….

This is America del sur style...

Vrijdag in de voormiddag zie ik dat m’n onderdelen in Puerto Montt zijn. …Nog maar 15 km van hier verwijderd…dat gaat vandaag hier geleverd worden, hier ben ik vrij zeker van…Rond een uur of 5 begin ik er toch anders over te denken…verdomme, als dat waar gaat zijn valt me dat toch wel tegen. Vraag hier aan de receptie of ze eens willen bellen naar dat depot….O, ja antwoorden ze aan de andere kant van de lijn, dat pakket is inderdaad hier en snap eigenlijk niet waarom dat vandaag niet geleverd is, maar maandag zal ‘t bij jullie zijn krijgen we te horen…Of het ok voor mij is vraagt m’n vriendelijke tolk…Ik knik ja en mompel in het Engels tegen haar…heb geen keus he…? Verdomme dat valt me tegen, tot hiertoe heb ik me goed kunnen gedragen naar de “This  is America del sur style” maar nu krijg ik het toch moeilijk en begin meer en meer te denken in the European style. Er moet gebeuren wat er wordt gezegd / beloofd! Zie op de site van TNT dat die morgen in de voormiddag open zijn en besluit er met m’n fiets naartoe te gaan…Volgens Google maps is het maar een 15 km en via goede weg. Die klus krijg ik wel geklaard en de taal?…Ben nu in een modus gekomen dat ik me dat niet aantrek…ik moet en zal die depot vinden en indien open zal ik daar met dat pakket buiten komen…hoe ik dat ginds ga aanpakken zal me een worst wezen bedenk ik me…Vertrek de volgende dag goed op tijd en krijg als opwarmer al een stevige klim voorgeschoteld…Pfff, die periode rust heeft me zeker geen windeieren gelegd wat m’n conditie betreft…trap nogal snel op m’n adem en het zweet staat snel op m’n rug…De plaats dat ik me herinner van google maps  waar ik moet afdraaien is plots offroad ipv asfalt wat ik dacht gezien te hebben…Even twijfel ik of ik wel juist zit maar beslis toch hier in te draaien omdat er geen andere keus is…Dit moet de juiste weg zijn bedenk ik…Na een poos zie ik op m’n teller dat ik de 15 km overschrijd en begin toch te twijfelen..miljaar dat zou wel stom zijn. ik moet op een verharde weg uitkomen waar ik links moet opdraaien, dat kan niet anders…Dus besluit nog maar een tijdje door te fietsen. En ja hoor, ik vind m’n weg. Deze is ook veel drukker en links en rechs zie ik overal bedrijven…Yes, hier moet het ergens zijn….Al vrij snel vind ik de depot…Nog geen 10 min later sta ik buiten met m’n pakket….dat was een makkelijke klus, vond van mezelf dat ik me vrij snel verstaanbaar had gemaakt…Terug op m’n fiets en met dezelfde rotvaart richting start, vertraagd voor dezelfde stomme honden en me geërgerd aan dezelfde slechte staat van de baan…Ook viel het me deze keer op dat het steeds lijkt dat het aan de andere kant van de baan beter is om  te fietsen…Kan dit nu zeggen omdat ik deze weg 2 maal heb gefietst…:-)…Morgen terug op de baan en het gekke van dit verhaal….nu maar hopen dat ik die spullen niet nodig heb…het zijn niet voor niets reservestukken…
Wat ik ook niet mag vergeten te melden...volgens Martine heeft de contactpersoon van TNT compassie met mij...hij zal nu wel graag snel naar huis willen komen zei hij haar...ze heeft het zelfs klaar gekregen dat ik niet moet betalen...

Just killing some time...;-)

Puerto Varas…m'n wachtplaats voor wat spul uit Nederland…Heb m’n materiaal toch een beetje onderschat en hier zit ik nu…Heb enkele gesprongen spaken onderweg gehad en zou toch graag enkele achter de hand hebben tijdens het verdere verloop van m’n trip…Bolivia zou nog slechtere wegcondities hebben dan ik tot hiertoe heb gehad….Het spijtige is dat de lengte van deze spaken hier nergens te vinden zijn…Dus heb ik besloten deze bij ons te bestellen, kan ik gelijk een reserve kabelset voor m’n Rohloff schakelsysteem mee laten overkomen…Die beschadigde kabel is eigenlijk gewoon pech en had eigenlijk niet mogen gebeuren maar die gesprongen spaken in m’n achterwiel..dat neem ik de maker van dat achterwiel kwalijk, laat een mens een vakantiewiel bouwen dat zulke wegen en gewicht moet kunnen torsen…en gebeurt er dit….Hoop dat ik met m’n 20 reserve spaken tot in La Paz geraak…zal wel…:-)…Als ik me goed herinner ben ik hier maandag 27 januari gearriveerd en heb er de eerste dagen wel een leuke tijd gehad, eerst met Helena en Marc uit Turnhout, vervolgens met wat backpakkers, reizigers die hier kwamen aanwaaien…Wat bezocht, rondgehangen, gefeest, maar nu de laatste dagen heb ik het toch wel gezien…Martine had de verzending via TNT op zich genomen en deze hadden beloofd dat dit in 4 dagen bij mij zou zijn. Als je dan nog de verzending van de online store naar haar telt had ik dinsdag terug op de baan moeten zitten…Had sowieso op woensdag gerekend, viel dus tegen dat dit niet zo was. Momenteel is het donderdag, Martine heeft ondertussen eens naar TNT gebeld en ze hebben haar alsnog beloofd dat m’n spullen vandaag zouden arriveren…ben benieuwd, als je hun track en tracé bekijkt zou alles nog in Santiago zijn….Het zijn een slordige 1000 kilometers van hier…Kan moeilijk inbeelden dat ze voor een gestrande fietser een luchtbrug gaan opstellen :-)!…Vertel maar niet wat ik hier de laatste 2 dagen heb gedaan om m’n tijd te doden…

Maar al bij al is dit eigenlijk een luxe probleem, ik ken niet veel mensen die op hun vakantie de luxe hebben om gewoon…just killing some time…letterlijk en figuurlijk…:-)...

Reklame Oxfam Trailwalker...

Nu eens volledig iets anders...dit staat dit jaar ook nog op het programma...hier wordt nog iets rond georganiseerd gelijk de vorige jaren...Wij zijn team 42 met de zelfde naam als de voorbije jaren "de grensgevallen" dus!


Oxfam Trailwalker is de grootste teamuitdaging ter wereld om armoede en onrecht te helpen overwinnen. Het is een wandeltocht van 100 km door de Hoge Venen, afgelegd door teams van 4 personen in maximum 30 uur.
Bovendien zamelt elk team minstens 1.500 euro in ten voordele van projecten van Oxfam-Solidariteit in het Zuiden en het Noorden.


meer over Oxfam Trailwalker 2014

Carretera Austrial...done!

Carretera Austrial…1200 km dat grotendeels bestaat uit rupio. Voor de mensen die ik geïnspireerd heb…Wees snel want ze zijn het hier in sneltempo vol met asfalt aan het gieten…Waar ik ergens wel begrip voor kan opbrengen. Voor mensen als ik, is dit waarschijnlijk “once in a lifetime” maar voor de locals daar…Die zullen er niet melig om worden als daar een glad asfaltje voor in de plaats komt. Maar ik heb ervan genoten. Het was juist wat ik verwacht had. Een ruige route met een overweldigende omgeving. Neem dan nog de zeer fijne ontmoetingen onderweg…Wat wil een mens nog meer. En de prijs die ik ervoor betaald heb...enkele gebroken spaken, frustratie in verband met m'n versnelling, de regen, en 2 lichte valpartijen...betaal ik met plezier... De laatste dagen zijn zeer vlot verlopen onder een strakblauwe hemel…M’n voorlaatste avond gekampeerd in een van de grootste privé (voormalige eigenaar van TNF en Espirit) nationale parken die Chile rijk is. En het mag gezegd worden…daar wordt mooi werk geleverd en de camping is van een niveau dat ik nog nergens gezien heb…en m’n laatste overnachting wast naast de weg in een verlaten huis…van tegenstelling gesproken! Vervolgens een laatste rit over de Ruta 7/ Carretera Austrial over grotendeels asfalt…Ben dan ook in een rotvaart Puerto Montt binnengereden en er al even snel terug vandoor gegaan…Grote steden zijn nu niet bepaald m’n lievelings fietsplaatsen…Had ergens gehoopt een bordje tegen te komen van “Final de Carretera Austrial” maar dat was me niet gegund…Vervolgens Ruta 5 naar Puerto Varas…een iets gemoedelijkere plaats. Enkel de weg ernaartoe was wel iets anders…Bij ons noemen ze zoiets een autostrade en zijn fietsen daar niet toegestaan…hier oogluikend wel…Ben nu beland op een leuke camping/hostel. Hier ga ik wat tijd nemen voor mene was en plas, wat reserve onderdelen voor m’n fiets bestellen...en vervolgens verder richting noord. De komende weken vermoed ik dat het niet zo spectaculair gaat worden wat terrein/ondergrond betreft… De omgeving daarentegen zal  niet onderdoen voor hetgeen ik reeds gezien heb… O ja, ben ook nog een vliegveld overgefietst…deze was een deel van de Carretera Austrial…als er een vliegtuig land of opstijgt doen ze de barelen dicht…leuk toch…:-). Heb ook nog met een Duitse vrouw gebabbeld. Zij is hier met haar man met een omgebouwde mercedes Unimog rond aan het reizen. Hadden net 4 weken op een cruise rond Antartica gevaard maar stoorde zich enorm aan het feit dat het hier niet zogoed als in Duitsland en Europa was georganiseerd…je kan niet alles krijgen in één winkel was één van haar frustraties plus het feit dat ze niet veel plaats had in haar voertuig voor voeding…Die zijn daar met een vrachtwagen aan het rondreizen….!?!?…Moet even naar m’n fiets gaan kijken zei ik haar… en wat ik dacht zal ik hier maar niet vertellen…Helena en Marc heb ik ondertussen ook gevonden…Ze verblijven op dezelfde plaats…dit worden enkele Turnhoutse (lees Bourgondische) dagen…:-)